Sana umibig tayo na parang noong unang beses tayong nakikita ng bulalakaw

antoinette jadaone, filmmaker, manila, ph

Nung unang beses akong nakakita ng shooting star, hindi ako nakapag-wish. Manghang-mangha ako, gulat na gulat ako, gandang-ganda ako sa pagkakita ng bulalakaw na nakalimutan kong humiling, di-gaya ng nai-practice ko nang maraming beses sa utak ko.

Ganun pala ‘yun. Kapag nasa harap mo na ang shooting star, at sa unang pagkakataon ay bumabagsak siya mula sa langit na tinitingala mo, makakalimutan mo ang lahat. Makakalimutan mong pwede ka nga palang humiling, na sana mahalin ka rin niya, na sana hindi ka na masaktan, na sana makalimutan mo na siya, mawawala ka sa wisyo, at ang maiisip mo lang, sa loob ng isa, dalawa, tatlong segundo, putang ina, may shooting star na bumabagsak sa harap mo. Ang magagawa mo lang, magulat, mamangha. At sa hudyat na maalala mong makakahiling ka nga pala, wala na. Tapos na. Nakadaan na ang bulalakaw. Pero sa loob-loob mo, sa totoo lang, okay lang. Nakakita…

View original post 131 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s